هورسان

تقدیم به مادران سهراب اعرابی ، ندا آقاسلطان، ..... وتمام مادران سرزمین من

hoursun — Thu, 05 Nov 2009 10:01:18 GMT

زنان سرزمین من

مادران

تمام مردان

این سرزمین

مادران هیشه داغدار

مادران همیشه عزادار

مادران قبرهای بی نام

مادران نامهای بی قبر

مادران لباس آرزو

در تشت خون شستن

مادران قابهای حسرت

بر سر طاقچه عمر گذاردن

مادران عشق و مرگ و اشک

مادران تمام مردان در خاک

مادران تمام مردان در راه

زنان سرزمین من

مادران تمام سرزمین من.

آزاده.ح/آبان88

اعدام

hoursun — Mon, 13 Jul 2009 11:43:18 GMT

فردا اعدام خواهند کرد ، آرزوهایم را

و من، نشسته در آستانه

به وقاحت تاریخی این چوبه دار می اندیشم!

از درون رگهایم ، یاد رفتگان

چه غضب آلود

به دریچه چشمانم

هجوم می آورد.

فردا اعدام خواهند کرد ، آرزوهایم را

و من، نشسته در آستانه

به طناب داری می نگرم

که باد ، گاهی به چپ و گاه به راست می راندش!

فردا اعدام خواهند کرد ، آرزوهایم را

و من، نشسته در آستانه

به جلاد می اندیشم

که چه عبث ، انسان را

با چوبه داری و طناب لغزانی انکار می کند.

ای کاش چوبه دار ریشه ای داشت

ای کاش این طناب لغزان ریشه ای داشت

ای کاش جلاد تیره بخت ریشه ای داشت

آزاده.ح (تیر 1388)

تقدیم به ندا آقاسلطان

hoursun — Tue, 23 Jun 2009 11:40:18 GMT

قناری گفت: ــ کُره‌ی ما
کُره‌ی قفس‌ها با ميله‌های زرين و چينه‌دان ِ چيني.

ماهي‌ سُرخ ِ سفره‌ی هفت‌سين‌اش به محيطي تعبير کرد

که هر بهار
	متبلور مي‌شود.

کرکس گفت: ــ سياره‌ی من
سياره‌ی بي‌همتايي که در آن

کوسه گفت: ــ زمين
سفره‌ی برکت‌خيز ِ اقيانوس‌ها.

انسان سخني نگفت
تنها او بود که جامه به تن داشت
و آستين‌اش از اشک تَر بود.

(احمد شاملو)

hoursun — Sat, 27 Dec 2008 18:38:18 GMT

می نگرم

در تو

و انگاردر آسمان

همین برای بودن من

کافی نیست؟!

می گذرم

از خود

و انگار ....

دیریست رسیده ام !!!!

(آزاده.ح دی ماه ۸۷)

بیانیه کانون نویسندگان ایران

hoursun — Wed, 30 Jan 2008 10:58:18 GMT

کتابِ رسالت ما محبت است و زیبایی است

تا بلبل‌های بوسه

بر شاخ ارغوان بسرایند

شوربختان را اینک فرجام

بردگان را آزاد و

نومیدان را امیدوار خواسته‌ایم

تا تبار یزدانی انسان

سلطنت جاویدانش را

بر قلمرو خاک

برویاند

کتابِ رسالت ما محبت است و زیبایی است

تا زهدان خاک

از تخمه‌ی کین

بار نبندد.

پاسخ به پروندهسازیهای يک مفتش فرهنگی

... و حال آن‌که چون فضيلت و دانش و آزادی‌خواهی، يعنی خصالی که حس کينه‌توزیِ مرگبارِ مفتشان عقايد را برمی‌انگيزد، نابود شود، جامعه در ننگين‌ترين احوالِ نادانی و تباهی و بندگی باقی می‌ماند.

- ديويد هيوم

در شماره‌ 28 مجله‌ی «شهروند امروز» (یک‌شنبه 18 آذر 1386) مطلبی آمده است از محمد قوچانی زیر عنوان «زوال رهبری روشنفکری ادبی» که سراسر حاوی افترا، پاپوش‌دوزی، پرونده‌سازی و به خیال خام نویسنده، دوبه‌هم‌زنی و تفتین در میان اعضای کانون نویسندگان ایران است. هجوم به کانون نویسندگان ایران، یگانه نهاد مستقل نویسندگان آزاداندیش و استبدادستیز طی چهل سال گذشته، مطلب تازه‌ای نیست. در این چهل سال، ارکستر هماهنگ ساواک، «کیهان»، «هم‌میهن»، «شرق»، «گفتگو»، پادوهای امنیتی و تلویزیون‌های درون و برون مرزی تا توانسته‌اند نوشته‌اند، گرفته‌اند، بسته‌اند، به زندان انداخته‌اند و سرانجام وقتی با این همه تیغ‌شان نبریده است، کشته‌اند، اما هرگز نتوانسته‌اند کانون را ...................

مردی که یک پا ندارد

hoursun — Wed, 05 Dec 2007 12:00:18 GMT

شلوار تا خورده دارد مردي كه يك پا ندارد

خشم است و آتش نگاهش يعني تماشا ندارد

رخساره مي تابم از او اما به چشمم نشسته

بس نوجوان است و شايد از بيست بالا ندارد

بادا كه چون من مبادا چل سال رنجش پس از اين

خود گر چه رنجست بودن بادا مبادا ندارد.

با پاي چالاك پيما ديدي چه دشوار رفتم

تا چون رود او كه پايي چالاك پيما ندارد؟

تق تق كنان چوبدستش روي زمين مينهد مهر

با آنكه ثبت حضورش حاجت به امضا ندارد

بر چهره سرد و خشكش پيدا خطوط ملال است

گويا كه با كاهش تن جاني شكيبا ندارد

گويم كه با مهرباني خواهم شكيبايي از او

پندش دهم مادرانه گيرم كه پروا ندارد

رو مي كنم سوي او باز تا گفتگويي كنم ساز

رفته ست و خاليست جايش مردي كه يك پا ندارد

(سیمین بهبهانی )

hoursun — Mon, 19 Nov 2007 06:24:18 GMT

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدمدیده سیر است مرا جان دلیر است مراگفت که دیوانه نهای لایق این خانه نهایگفت که سرمست نهای رو که از این دست نهایگفت که تو کشته نهای در طرب آغشته نهایگفت که تو زیرککی مست خیالی و شکیگفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدیگفت که شیخی و سری پیش رو و راهبریگفت که با بال و پری من پر و بالت ندهمگفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشوگفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکنچشمه خورشید تویی سایه گه بید منمتابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلمصورت جان وقت سحر لاف همیزد ز بطرشکر کند کاغذ تو از شکر بیحد توشکر کند خاک دژم از فلک و چرخ به خمشکر کند چرخ فلک از ملک و ملک و ملکشکر کند عارف حق کز همه بردیم سبقزهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدماز توام ای شهره قمر در من و در خود بنگرباش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان

دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدمزهره شیر است مرا زهره تابنده شدمرفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدمرفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدمپیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدمگول شدم هول شدم وز همه برکنده شدمجمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدمشیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدمدر هوس بال و پرش بیپر و پرکنده شدمزانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شدمگفتم آری نکنم ساکن و باشنده شدمچونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدماطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدمبنده و خربنده بدم شاه و خداونده شدمکآمد او در بر من با وی ماننده شدمکز نظر وگردش او نورپذیرنده شدمکز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدمبر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدمیوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدمکز اثر خنده تو گلشن خندنده شدمکز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم

من غلام قمرم

hoursun — Mon, 19 Nov 2007 06:12:25 GMT

پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو

ور ازین بی خبری رنج مبرهیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت

آمدم نعره مزن جامه مدرهیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر می ترسم

گفت آن چیز دگر نیست دگرهیچ مگو

من به گوش تو سخنهای نهان خواهم گفت

سر بجنبان که بلی جز که بسرهیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد

در ره دل چه لطیف است سفرهیچ مگو

گفتم ای دل چه مه ست این دل اشارت می کرد

که نه اندازه تست این بگذرهیچ مگو

گفتم این روی فرشته ست عجب یا بشر است

گفت این غیر فرشته است و بشرهیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد

گفت می باش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو درین خانه پر نقش و خیال

خیز ازین خانه برو رخت ببرهیچ مگو

گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست

گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو

راز گل سرخ

hoursun — Sat, 10 Nov 2007 07:12:18 GMT

ساده است ستایش گلی
چیدنش
و از یاد بردن که گلدان را آب باید داد.
ساده است بهره جویی از انسانی
دوست داشتنش بی احساس عشقی
او را به خود وانهادن و گفتن
که دیگر نمی شناسمش.

ساده است لغزش های خود را شناختن
با دیگران زیستن به حساب ایشان
و گفتن که من اینچنینم.

ساده است که چه گونه می زییم
باری
زیستن سخت ساده است
و پیچیده نیز هم.

(مارگوت بیکل)
برگردان احمد شاملو

روباه گفت: -برو یک بار دیگر گل‌ها را ببین تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتنه با هم وداع می‌کنیم و من به عنوان هدیه رازی را به‌ات می‌گویم.
شهریار کوچولو بار دیگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانید و هنوز هیچی نیستید. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستید که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.
گل‌ها حسابی از رو رفتند.
شهریار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگلید اما خالی هستید. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بیند مثل شما. اما او به تنهایی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تایی که می‌بایست شب‌پره بشوند) ، چون فقط اوست که پای گِلِه‌ گزاری‌ها یا خودنمایی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هیچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پیش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خیلی ساده است:
جز با دل هیچی را چنان که باید نمی‌شود دید. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی... شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم.

(آنتوان دوسنت اگزوپری)

برگردان احمد شاملو

حقیقت

hoursun — Thu, 08 Nov 2007 05:13:18 GMT

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما

گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست .

(مولانا) .

گاه آنچه ما را به حقیقت می رساند

خود از آن عاری است

زیرا تنها حقیقت است

که رهایی بخش است.

(مارگوت بیکل ، ترجمه شاملو)