تبليغاتX
هورسان
  قناری گفت: ــ کُره‌ی ما
کُره‌ی قفس‌ها با ميله‌های زرين و چينه‌دان ِ چيني.



ماهي‌ سُرخ ِ سفره‌ی هفت‌سين‌اش به محيطي تعبير کرد

که هر بهار

متبلور مي‌شود.



کرکس گفت: ــ سياره‌ی من
سياره‌ی بي‌همتايي که در آن

مرگ

مائده مي‌آفريند.



کوسه گفت: ــ زمين
سفره‌ی برکت‌خيز ِ اقيانوس‌ها.



انسان سخني نگفت
تنها او بود که جامه به تن داشت
و آستين‌اش از اشک تَر بود.  

(احمد شاملو)


+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله11:14 |
                 

                                                                                   

در همين نزديکی
پشت خواب غفلت ما
در ميان کوچه ها
در فرار از هیبت سبز خدا
سایه بی رنگ در دست
می فشارد ، گلوگاه حیات
و از میان نای تبدار زمان
می جهد یک آه
و فقط یک آه

(آزاده حبیب اله ـ۸۱)
                             
+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله14:51 |
                                                      
                                                                     
 
 
 
 
گوش کن                                                        
   همه قصه من
       رويش صبح 
          از شاخهء پنچره ايست
                که قفل را ناشناخته
                       در آغوش گشايش 
                                     خفته است.
(آزاده حبیب اله -۸۰)
+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله9:28 |
 

                                                       

 

گويند بهشت حور و عين خواهد بود

آنجا مي ناب و انگبين خواهد بود

گر ما مي و معشوق گزيديم چه باك

چون آخر كار همين خواهد بود.

(خيام)

 

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله13:13 |
  

به كلامي زاد

                    اين خراب آباد و رفت

                                       و من  همه بهانهء تن

                                                  و من همه فسانهء قرن

دور ز روياي بهشت

                           كه دوش دادندش بها

  چه كنم جز آه

                    كه اي كاش

                                   باز مي دادند به من

                                                          اين بهشتم را

(آزاده  حبیب اله ـ زمستان ۷۹)

                                  

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله16:42 |
الان مدتی است که باران رحمت خداوند به جای قطره قطره باریدن  داره شرشر بر فرق سر من بینوا می باره و هرروز که از خواب بیدار میشم احساس می کنم واقعا صد رحمت به روز قبل برای مثال همین نتیجه کنکور فوق لیسانس فکر کنید من دو ماه بعد از عروسی شروع به خواندن برای کنکور اقتصاد کردم ولی خوب از آنجایکه سال اول بود و  رشته دانشگاهی خودم هم  ریاضی بود نه اقتصاد  قبول نشدن آنقدر دور از انتظار نبود ولی برای سال دوم با وجود اینکه ۳ماهی بود که سر کار می رفتم باز هم دلم طاقت نیاورد و کارم را ترک کردم و دوباره نشستم برای خواندن و از کرامات بنده در عجب نیاشید که شب کنکور تا صبح با بالشت از این اتاق به اون اتاق رژه می رفتم و هر ده دقیقه همسر مهربان را از خواب بیدار می کردم تا مرا دریابد و بینوا همسر نیز با چشمانی بسته دراین پیاده روی شبانه شرکت می کرد جای شما و همه بنی بشر خالی که  همسر مهربان برای آنکه از این وضعیت خلاص شود رادیو را روشن کرد و من را به شنیدن قصه شب رهنمون شد و بماند از آن قصه دل انگیز شبانه که بسی گریه ما را به در آورد و در این هیاهو خداوند که از سیرک شبانه من به ستوه آمده بود آفتاب عالمتاب را چون اعلامیه بر سینه آسمان کوبید و اینچنین بود که من در سر کنکور بر مزارپاسخنامه خود باریدن گرفتم ....................................

واما

 بشنوید از کنکور دانشگاه آزاد که ۳ ماه بعد از آن سیرک شبانه بود و من مومن به قبولی در دانشگاه سراسری ملت را مفتخر (مفتی خر) کردندی  و بدون عنایت بر کتب مربوطه با حضور خود حوزه امتحان را منور کردندی  

واما

بشنوید از بی صدایی چوب خداوند که رتبه آخرین نفر قبولی ۵۰ بودندی و بنده اما ۵۲ بودندی

و اما

ما بقی حال وروز ما که صد البته گفتن ندارد

خواهشمند است از دادن هر گونه امیدواری اکیدا اجتناب کنید زیرا دانشگاه آزاد امسال ظرفیت تکمیلی ندارد

                                                                                               

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله11:47 |
 يه شب مهتاب
ماه میاد تو خواب
منو می‌بره
کوچه به کوچه
باغ انگوری
باغ آلوچه،
دره به دره
صحرا به صحرا،
اون جا که شبا
پشت بيشه‌ها
يه پری میاد
ترسون و لرزون
پاشو می‌ذاره
تو آب چشمه
شونه‌می‌کنه
موی پريشون...

يه شب مهتاب
ماه میاد تو خواب
منو می‌بره
ته اون دره
اون‌جا که شبا
يکه و تنها
تک‌درخت بيد
شاد و پراميد
می‌کنه به ناز
دس‌شو دراز
که يه ستاره
بچکه مث
يه چيکه بارون
به جای ميوه ا‌ش
سر يه شاخه ا‌ش
بشه آويزون...

يه شب مهتاب
ماه میاد تو خواب
منو می‌بره
از توی زندون
مث شب‌پره
با خودش بيرون،
می‌بره اون‌جا
که شب سيا
تا دم سحر
شهيدای شهر
با فانوس خون
جار می‌کشن
تو خيابونا
سر ميدونا:
عمو يادگار!
مرد کينه‌دار!
مستی يا هشیار
خوابی يا بيدار؟

*

مست ايم و هشيار،
شهيدای شهر!
خواب ايم و بيدار،
شهيدای شهر!
آخرش يه شب
ماه میاد بيرون،
از سر اون کوه
بالای دره
روی اين ميدون
رد می‌شه خندون...

يه شب ماه میاد
يه شب ماه میا
د
...

(احمد شاملو)

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله15:21 |
چرا گویم ؟

چرا گویم دگر بار ؟

که من خسته

                    پرنده

                     پر وبالش شکسته

چرا گویم  دگربار ؟

زمین  خشکیده تن مانده

                              باغ بی بار گشته

چرا گویم؟ نمی دانی؟

                      تو خود ابری

                                     زمینت خشک ؟

تو سبزینه

            و باغ بی بار ؟

دریغ از تو 

            نمی دانی که پروازی

                                      پرو بالی نمی خواهی !

و من  افسوس

                    نمی دانم

                                  که یک آیینه کم دارم

                                                           که در یابم تو را دارم.

(آزاده حبیب اله ـ زمستان ۷۹)

        

 

 

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله11:42 |
 

                       

 

زندگی شاید سرشار از دروغ باشد و من اما باور دارم که حتی دروغ نیز حقیقتی است . دروغ حقیقتی است که واقعیت را تجربه نکرده است و شاید اگر هر دروغ با واقعیت هم آغوش شود حاصل این هم آغوشی جز دردانه ای که آنرا آرزو  خیال و یا رویا می نامیم  نیست . پس من دروغ را نیز  می ستایم  که در این برهوت شهامت خیال بافی را در رگ روح انسان تزریق می کند و شنیدن دروغ شاید یادآور آرزویی است که در هجوم بی رحم واقعیتها مدفون شده است . مانند دروغ رفتن عروسک از دامن یک کودک به قهر ونه گم کردن آن و یا ربوده شدن عروسک توسط کودک همسایه! و حتی اگر بعضی از این دروغها زجر آور باشد  این زجر نه به خاطر ماهیت تحقق نیافته دروغ است که به خاطر تفاوت در نگاه ماست . شاید دروغ امروز من آرزوی باریدن باران باشد و حال آنکه آرزوی شما آسمانی آفتابی باشد وشما از آسمان بارانی خیال من و من از  آسمان گرم رویای شما در عذاب آییم در حالیکه آن روز آسمان آفتاب را در پس ابری بی باران پنهان کرده باشد. زیبایی زندگی در جستجوی زیبایی بودن است . در جستجو بودن و نه حتی یافتن و رسیدن ! پس ما زیبایی را کاسه کاسه بر سر سفره خود می بریم و اصل آن زیبایی است چه تفاوت دارد که تو زیبایی رادر کاسه دروغ بر سر سفره ببری یا در کاسه واقعیت ؟

چیزی که تو اینچنین در تمنا آن هستی بی شک حقیقت زندگی توست که گاه در خیال تو وگاه در این دنیا ست  مهم این است که تو با آن زندگی می کنی و در کنار آتش آن سرمای زمستان را سر میکنی .پس دروغ نه گناه است نه خیانت . دروغ تمنای زیبایی مفقود شده ای است که بخشی از وجود ماست وما انرا می طلبیم  بخشی از وجود ما که هنوز تجسم نیافته و تنها در درون ما جاریست  ودروغ ما تلاش برای زادن آن بخش است . دروغ ما تلاشی ست برای حفظ بذر زیبایی در این خشکسالی که من به باران ایمان دارم و فکر میکنم روزی باران خواهد آمد و این بذر تن خسته خودرا به لطافت باران خواهد سپرد و تا  آن روز

                   [ تو ودوستی خدارا

                                      چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

                                                     به شکوفه ها به باران برسان سلام مارا

                                                                                           برسان سلام مارا  (کدکنی )]

آزاده (زمستان ۸۰)

 

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله10:24 |
 

                               

بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که به چشمان یاران
جهان تاریک و دریا واژگون است
بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران و شادی بخش جان را
بباران شوق و شیرین کن زمان را
به بام غرقه در خون دیارم
به پا کن پرچم رنگین کمان را
بزن باران که بیصبرند یاران
نمان خاموش! گریان شو! بباران!
بزن باران بشوی آلودگی را
ز دامان بلند روزگاران
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست
بزن باران بهاران فصل خون است
بزن باران که صحرا لاله گون است

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله13:52 |

 

کمک کنين هلش بدين چرخ ستاره پنچره    

تو اسمون شهری که ستاره برق خنجره

گلدون سرد و خالی رو بذار کنار پنجره               

بلکه با ديدنش يه شب وا بشه چن تا حنجره   

به ما که خسته ايم بگو خونه باهار کدوم وره

تو شهرمون اخ بميرم چشم ستاره کور شده

برگ درخت باغمون زباله سپور شده

مسافر اميدمون رفته از اينجا دور شده

کاش تو فضای چشممون پيدا بشه يه شاپره

به ما که خسته ايم بگه خونه باهار کدوم وره

کنار تنگ ماهيا گربه رو نازش می کنن

سنگ سياه حقه رو مهر نمازش می کنن

اخر خط که می رسيم خطو درازش می کنن

اهای فلک که گردنت از همه مون بلند تره

به ما که خسته ايم بگو خونه باهار کدوم وره

(عمران صلاحی)

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله13:47 |
من چهره‌ام گرفته

من قایقم نشسته به خشکی.

با قایقم نشسته به خشکی

فریاد می‌زنم:

وامانده در عذابم انداخته است

در راه پرمخافت این ساحل خراب

و فاصله است آب

امدادی ای رفیقان با من.

گل کرده است پوزخندشان اما

بر من،

بر قایقم که نه موزون

بر حرفهایم در چه ره و رسم

بر التهابم از حد بیرون.


در التهابم از حد بیرون

فریاد بر می‌آید از من:

"در وقت مرگ که با مرگ

جز بیم نیستی و خطر نیست،

هزالی و جلافت و غوغای هست و نیست

سهو است و جز به پاس ضرر نیست."


با سهوشان

من سهو می‌خرم

از حرفهای کام شکنشان

من درد می‌بَرم

خون از دورن دردم سرریز می‌کند!

من آب را چگونه کنم خشک؟


فریاد می‌زنم.

من چهره‌ام گرفته

من قایقم نشسته به خشکی.

مقصود من زحرفم معلوم بر شماست:

یک دست بی صداست

من، دست من کمک زدست شما می‌کند طلب.
فریاد من شکسته اگر در گلو، وگر

فریاد من رسا

من از برای راه خلاص خود و شما

فریاد می‌زنم.

فریاد می‌زنم.

(نیما یوشیج)

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله8:59 |
 

 

                                      

کلمه ها

در هوا بال میزنند و می نشینند بر بام

                                   و نوک می زنند به زیر سفالهای اندیشه

 نمیدانم دانه کدام معنا را می جویند

کلمه ها

در هوا جرخ میزنند

                       تا صدای بلند بالهاشان 

                                            در ذهن کوچه ها و خیابانها ثبت شود.

(آزاده حبیب اله ـ ۷۷)

                                                 

+ نوشته شده توسط آزاده حبیب اله0:0 |